Çünkü seni kuşatan zincirleri kırmayı asla başaramamıştın. Farklı birini veya farklı bir şeyler arıyordun, aynı yere hapsolmak istemediğin. Her şeyi yaşamıştın çünkü her şeyi bildiğini sanıyordun. Seni sarsacak hiçbir şeyi ne kadar bilmediğini gösterecek birini arıyordun. Sana benzemeyen. Ona dokunmak, onun yanında kalmak, farklılığın büyüsü ne güzeldi. Ne kadar güzel kaçış yoluydu. İçimdeki fırtınalardan kaçmak. Ne kadar acımasız sorgulamıştın Öznur kendini çoğu zaman. Canın acısa da acımadan bastırıyordun hislerini, arzularını, emellerini. Sevmek, uzaktan sevmek. Neyi sevmiştim ben? Özgürlüğü mü? 'Seni seviyorum ' diyebilmenin özgürlüğünü, hayata dokunabilmenin. Farklılığın büyüsü mü beni cezbeden, bunca başarısızlığımın sebebi...? Çok şarkılar dinledim, ama bu sefer ben şarkı söylemek istiyorum.
            Kaybetmek korkusu düştüğünde içine, yavaş yavaş yitirmeye başlamıştın. Önceleri şaşkınlık ve ızdırap, şimdi ondan önce kabullendin. Hayat ise öğretmeyi sürdürüyordu. Sıra son derse geldi, yalnızlığı öğretecek. Başladığım yerle bitirdiğim yer kalacak yanıma birde istemediğim kadar hatırlayıp avunabileceğim hatıralar. Unutmaya cesaret edemeyeceğim başarısızlıklarımı. Kendimle yüzleşmekten korkuyorum çünkü. Sanırım bir taraftan da böyle olacağını bilmiyordum diyerek cesaretimi pişmanlığa vereceğim. Sevmek kendi mutsuzluğumla yarışmak olacak benim için. Bende artık büyümüş olacağım. Adına tecrübe diyeceğim her yaşam öykümün farklı olduğunu bilmeden içimdeki boşluğu doldurmak için yeni uğraşlar bulacaksın. Böyle yapmakla sadece içini boşaltmış olduğunun farkına varmayacaktın.

 

Öznur OZAN