Kendi kültürümüzün rengini bilmeyen bir toplumuz artık… Şimdi yarattığımız yeni kimliğimizde ne kayıplar var bilmediğimiz.. Belki de yeterince öğrenemediğimiz yeterince bize aşılanamayan özler..

 Bize özgü bize ait ne varsa istemez mi olduk? Hani Pişekar nerelerdeymiş Kavuklu? Onlar orta oyunu kahramanlarımız.. Eski diye adlandırdığımız o bir zamanların zamanında oynanan Orta oyunu …  Orta oyunu bizim kültürümüzden, bizim örf ve adetlerimizden gelmiş ortada oynanan ; argo, söz oyunları, taklide dayanan tarzıyla bize ait olan ama artık kaybettiğimiz bir özgürlüktür.

Şöyle bir geçmişe gittiğimizde orta oyununu şu şekilde tanımlayabiliriz;
Çepeçevre bir halka oluşturan seyirciler huzurunda açık havada, ortada oynandığı için geleneksel halk tiyatromuz diyebileceğimiz bu oyun ORTAOYUNU olarak adlandırılmıştır.

 18.19.yüzyıl İstanbul’una bütün renkleriyle yansıyan Osmanlının demografik yapısını ortaoyununda seyretmek mümkündür. Son büyük ustası Dümbüllü İsmail’le yirminci yüzyılın ilk çeyreğine kadar yaşayan ortaoyunu ancak eski kuşağın anılarında, anekdotlarda göze çarpmakta artık. Yeni kuşaklar içinse hiçbir anlam ifade etmemektedir.

Sibel Güler

2008  /  İstanbul

.